خدایا ما اگر بد کنیم ترا بنده های خوب بسیار است. تو اگر مدارا نکنی ما را خدای دیگر کجاست.

ای مهربان!

بگذار با تو از درد جانکاه ی که همه وجودم را

 فرا گرفته سخن بگویم

بگذار تا بنالم از درد فراق تو .

به انتظار نشسته ام تا بیایی .

فریادهایم همپای ذره ذره وجودم

تبدیل به قطرات اشک می شوند

و بی محابا از زندان بی روح چشمانم

می گریزند .

دلم دیوانه وار چون موجی

 سربر ساحل سینه ام می کوبد

و چون پرستویی بی آشیان

به جستجوی تو بال می گشاید .

مولایم بیا که می خواهم صدای گا م هایت

 سکوت کو چه های

خلوت به انتظار نشسته را بشکند

و من به یمن ورودت تمام

جاده های شهر را با یاس و نرگس

آذین خواهم بست و

چشمانم را قدمگاه گام هایت خواهم کرد .

بیا که بی تابم برای لحظه دیدار

پرنده بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نيستم . تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي.

پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدم ها را خوب مي دانم . اما گاهي پرنده ها وانسان ها را اشتباه مي گيرم .

انسان خنديد و به نظرش اين بزرگ ترين اشتباه ممكن بود .

پرنده گفت : راستي ، چرا پر زدن را كنار گذاشتي ؟

انسان منظور پرنده را نفهميد ، اما باز هم خنديد .

پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگر

نخنديد . انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد . چيزي كه نمي دانست

چيست . شايد يك آبي دور ، يك اوج دوست داشتني .

پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود .

پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد .

آن وقت خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان رانديدي .

راستي عزيزم ، بال هايت را كجا گذاشتي ؟

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس كرد . آن گاه سر در آغوشخداگذاشت و گريست !!!!!

اي خدا مي شود بازهم به ما بالهايمان را بدهي...